рака со дијаманти

Ти дадов лето и цела година се почна и заврши како сон случајно растурив водена магија и по навика солза не пуштив мојата рака со дијаманти те поздравува но кому му е потребна другава дланка полна со жар?

мислиш на мене

Ме викаш на другата страна
мислиш на мене
ми го подаваш малиот прст
а јас прибирам роса и калдрма
да направам клупа
да се поткачам
да те дофатам за миг
затоа што надежта во мене
два пати на ден умира
а третиот пат воскреснува
мислиш на мене
во ова време и тоа е доволно.

погрда од пепел

Ќе бидам погрда од пепел
ако ти простам
ако ја фрлам наметката од моето лице
ако меѓу копјата на залезот
убавиот сон го продадам за лага
ако ја присвојам злобата што ја нудиш
погрда од пепел да бидам
ако ти отворам пат за назад
тебе кој свесно бараш една шанса
а потајно сонуваш за илјада други.

многу за зборување

Сенките ги пратив на спиење
во дијалог со небото не спомнав ништо
без тебе и со тебе не сум совршена
во мојот видокруг светот станува огромен
а човековата душа расте без ограничувања
ги изгасив жолтите и зелени фенери
имам малку за пишување
и многу за зборување.

последниот бисер

Ти го давам последниот свој бисер
затоа што ѓердан не ми остана
ниту поезија во суперлативи
сега ми фали раката на послабиот
и моќта на посилниот
за да ги прегазам оние што ме згазиле
и да ги преболам
оние што никогаш не ме сакале
ти го давам последниот мој бисер
што сакаш направи му
кога тој ќе се помири со безвредноста
мене одамна ќе ме нема.

време за паметење

Имам желба и сила за нешто повеќе
но го чекам вистинскиот момент
она време без стеги
од под перница извадено
од ѕвезди благословено
во доцна есен купено
а напролет среќно потрошено
имам волја и енергија за нешто повеќе
да го доближам сводот
да ги гушнам сенките
да си сочувам спомени
од едно време за паметење.

совршен лет

Јас сум птица со гнездо на југ
кога пријателите ќе ме остават
нема да го скршиш мојот беспрекорен лет
кога очите ќе ми ги врзеш
ќе си го познам својот пат
ако со камен фрлиш по мене
оган ќе бидам
без двоумење ќе те изгорам
јас сум птица со совршен лет
не доаѓај со мене
преубаво е.

имела

Успеав да те оставам
во некое минато свршено време
и да не треперам по твоето име
сега ја трошам скапата бела хартија
мастилото се истура
а мислата ми е слободна и вечна
но само дланката што твори
остана мала налик на дете
а во неа гранче имела
за среќа
за секој од нас
за животот што врви.