очи со боја на кафе

Еден облак падна во лозјето
еден човек зборуваше сам со себе
ридовите мирисаа на пожар, 
а жителите на соседното село
ни го украдоа сонцето. 

Пред мене имаше четири филџани
сите до еден ги испразнив,
премногу за еден ден 
премалку за еден човек,
затоа носам очи со боја на кафе. 

моќ

Се насмеа на мојата сиромаштија
иако беше стопати победна од мене 
и носеше катран во својата самоуверена појава. 

Носев вода во решето 
за да ги полевам своите полиња
кои сега наместо жито раѓаат пари. 

На оние што сакаат да влезат во нашиот дом 
да присвојат сè, што е наше 
им го кажав погрешниот правец
да патуваат со воз во пеколот
таму каде ѓаволот им го копа гробот. 

Имам моќ во мислата, зборот, делата и карактерот. 

господар на небото

Тешко е кога црни птици ќе те нападнат 
да се бориш сам против сите. 
Ако си господар на небото
истерај ги црните мисли
од мојата глава 
и дај ми бел венец
за да си го украсам челото. 
Немам што да оставам во залог
освен мојата душа и срце што молчи. 

вечен живот

И оваа вечер ќе заспијам 
со спомени од едно убаво време
спакувано во куферот на минатото.
Додека да те повикаат бадемите од моите очи
додека научиме да живееме
ќе помине животот во пуста празнина.
Ќе останат минуси и плусови
за сите добрини, гревови, грешки, 
за еден прескокнат сремеж
за еден вечен живот.

среќа

Исплашена од дождот
избегав во едно осамено село.
Таму добрите луѓе
засеале детелинки со четири листа
на покривите на колибите.
Негова е среќата,
на тој што ќе ја пронајде.

остaрена убавина

Врне дожд насекаде
капките ме одминуваат
додека го чекаме автобусот кон среќен живот. 

Моите широко насмеани очи велат:
“благодарам на сите, благодарам за се“. 

Под широката дабова крошна
имам проблем да ја препознаам 
твојата остарена убавина. 

богати аматери

Ние сме аматери
богати во душата,
пред нас луѓето
се отворени весници,
ги читаме меѓу редови,
на денот не му даваме
да оди рано в постела,
ние сме богати аматери
оставаме трајни вредности
за својот народ,
ако не купите од нашата фантазија
ќе си земам за право да полудам.

во стаклената градина

Ме стемни во стаклената градина,
од бракот на розата и зумбулот
се роди кокиче.

Во буре со вино
ме фрлија во просторот 
меѓу сонцето и месечината,
молчејќи ѕвездите им ги ожнеав. 

Жива ме вратија 
во стаклена градина да остарам,
и да не се плашам од лошите луѓе,
затоа што имам едно умирање
и поезија за девет животи.