nedjelja, 17. lipnja 2018.

умирам во седум осмини


Кога ќе ме нема кажи нешто за мене,
но внимавај да не биде празно. 

Тој што не умрел 
не знае како е да се живее. 

Се уриваат лажните љубови
како куќи со кревки темели
и го убиваат човечкото во луѓето. 

Јас секоја година по еднаш умирам 
во седум осмини 
во ритамот на моите чекори 
додека Билјана го бели платното 
и македонската песна патува по светот
додека со стих барам раскош
и трагам по совршенство
умирам во седум осмини
а мојата смрт е болна и неважна. 

nedjelja, 21. siječnja 2018.

зимска свадба

Видов невеста во голема коцка мраз
и замрзнати свадбари 
со нашето свето знаме во рацете. 

Снегулките везеа гоблени 
врз телото на околните планини.

Ќе влезам во колибата
во десниот џеб од капутот 
ќе ја најдам зимата 
и ќе ја фрлам во коледарски оган 
да гори како лето. 

во вечните книги

Кога ноќта ќе дојде по своето
и ќе преспие во празната стомна 
не плаши се од оваа вселена од зборови 
што ти ја давам без повод 
за да ја чуваш занавек. 

Во малите места 
луѓето ја убиваат осамата. 

Кога нема да бидам на работа
кога дома ќе ме нема 
не барај ме на погрешно место
моето име е во вечните книги. 


ме пакуваат во читалната

Мене ме пакуваат во читалната 
се правдаат со мојата вистина 
го гледаат светот со моите очи
и сонот ми се претвара во копнеж
а јас имам желба 
да затворам илјада врати од минатото
и да отворам една порта во иднината
мене ме пакуваат во читалната 
и секој мој збор го купуваат 
додека стојам невидлива 
во својата поезија. 



слаба како силен ветер

Слаба сум како силен ветер
мојата удобност е во сеќавањата. 

Облаци во три бои
тежат врз моите очи
кога ти ја враќам назад
љубовта испратена во погрешно време. 

Кога здодевните луѓе 
ќе си одат 
ќе заспијам на постела
од скинати весници. 

Слаба сум како силен ветер
под моите нозе 
згазени цвеќиња
молат за помош. 

завеса од дожд

Влегувам во завеса од дожд 
за да видам една македонска свадба 
да го слушнам тапанот во моето срце
да ја пронајдам есента во мене
да ги сретнам луѓето
што ме прават среќна
влегувам во една завеса од дожд
знаејќи дека една капка 
може да изгаси 
планини запалени од омраза.

твојата куќа

Твојата куќа има душа
и тогаш кога е празна и заклучена
кога си верен на своите спомени
кога внатре вреви убавата поезија
кога ѕвездите на покривот 
ги положуваат шапките
твојата куќа има душа
и тогаш кога во неа сме странци.

неважен

Неважен си
како вистината обесена на закачалката
како искреноста запечатена во плик
како догорено кибритче
што нема да распали топлина среде студ
како лоша новинарска приказна
што се заборава за миг
неважен си, 
а секаде те има.